خدا كنه برنامه با همين حساب كتابي كه من كردم پيش بره. اي سرور كائنات لطفا توجه داشته باش.

Advertisements

از كائنات محترم آنچه از خير و بركت در زندگي بمن وعده داده شده را استدعا دارم.

به او بگوييد پروگرامينگ پيشرفته را خواهد آموخت.

انگار دور زندگي افتاده رو دور برعكس هر چه تلاش كردم نتيجه برعكس ميده، تصميم گرفتم، كه هيچ كاري نكنم تا ببينم سيگنال هام به كائنات چه اشكال فني پيدا كرده اند.

امروز گفت همكلاسيش مهربان نيست، بسختي مهربان را تلفظ كرد مِيَبا، دو بار تكرار كرد تا فهميدم منظورش مهربان هست، گفتم مهم اينه كه قلب تو مهربان است و با بچه هايي كه مهربان نيستند بازي نكن بگذار از نعمت با تو بودن محروم باشند، فكر كنم اخرين جمله را نفهميد چون منم خودم در اين سن تازه فهميدمش. ولي اميدوارم كه براي او انقدر زياد طول نكشد.

 

دراز كشيدم زير شعاع نور افتاب و چه خوشحالم كه اين منم كه اينطور ارام دراز كشيده و به هيچ چيز جز نوازش افتاب فكر نميكند.

If I could put an end to the pains I would do it now.

همكلاسي دختر زيبايي هست، يك هفته اول كه اصلا حرفهايش را نميفهميدم چون محو مردمك چشمش بودم، تا حالا يك چشم سبز روشن شفاف كه در افتاب بدرخشد را انقدر واضح و از نزديك نديده بودم، هرچند چهارنفر از اعضاي خانواده خودم چشم سبز هستند ولي اين فرق دارد.

وقتي بيشتر حرف زديم فهميدم زنهاي دنيا خيلي مثل هم فكر ميكنند و بدون در نظر داشت گذشته شان در روابط از مشكلات مشابه اما در درجات مختلف رنج ميبرند. چيزي كه ارامش بخش است، راه حل اين مشكلات و يا بهتر بگويم نحوه درك كردن و شريك كردن تجربيات است كه آن هم بدون در نظر داشت محل تولد براي مشكل مشابه كارساز است. تجربيات يك زن شرقي كه ميتواند راه گشا يا حداقل مايه ارامش يك دختر متولد غرب باشد تا از طريق مبادله افكار به يكديگر كمك كنيم تا زندگي را از زاويه بهتري ببينيم.

پ.ن: وقتي ان بالا افتاب هست من الان در زير زمين مترو يخ ميزنم، مقصر كيه؟ افتاب هست اين تويي كه بايد بروي تا زمان حركت قطارت زير افتاب بياستي.

چند وقتي هست با ع اشنا شدم، بين كودكان مهاجر پسري به اين سويه از تربيت و ادب و احترام نديده بودم، امروز باز هم مصاحبه داره، برايش نوشتم كه نذري به گردن بگيرد و برود خدابهمراهش، نوشته: تشكر سميه. و اين حس عجيبي بمن داد، مدتها بود كه به اين اسم كامل خطاب نشده بودم.

زندگي هر از گاهي بمن ميفهماند كه بزرگترين خدمتي كه بخودم كردم همين بود كه از ملت شريف شهيدپرور افغانستاني مقيم سوئدن فاصله گرفتم و وارد كلوني هاي قومي قبيله اي نشدم، هر چند خود را انسان موفقي در ايجاد ارتباط نميبينم و با دور شدن از ملت شريف جايگزين خاص خارجي هم نداشتم باز هم خيلي معامله پرسودي بود، تنهايي و پيشرفت شخصي بجاي روابط غيرحقيقي. كار عاقلانه اي بود ايكاش بخودم جايزه بدم.

درس ها عملا شروع شده ولي من هنوز در تابستان و حال و هوايش گيرم، تلاش ميكنم قبول كنم كه بايد استايل زندگي را تغيير بدهم، حتي شيوه درس خواندم مثل مطالعه ازاد با فراغت بال و زنگ تفريحات بلند هست. بايد به شدت و سرعت تغيير ايجاد كنم.

صفحات شبكه هاي مجازي را بسته ام اما خبرهاي انتحاري پي در پي در غرب كابل درز ميكند وارد زندگيم و رنج آن تحمل بحران اين روزهاي زندگي را سخت تر ميكند.

بعد از دو جلسه تاخيرنشستم سر كلاس الكتروديناميك. استرس عقب ماندن دارم. خواستم از پسرايي كه صف اول نشسته اند بپرسم كه كدام اطلاعات مهمي اگر بوده شريك كنند كه ديدم سه تا دختر مثل دسته گل امدند سر كلاس منصرف شدم از پرسيدن. از دخترها ميپرسم.

شش سالگي عشق جان

ديروز تولد يگانه عشق الهي را طبق ميل خودش جشن گرفتيم، و من احساس كردم پسرم چقدر بزرگ شده، حالا ميفهمه خيلي چيزها را خوشي و رنج ها را. هديه ها را مثل يك بزرگسال باز كرد و تشكر كرد پارسال اينطوري نبود، تولد عشق من مبارك باشه و برايت از صميم قلب بهترين سال را ارزو ميكنم.

دختر حاجي

  • پدر به زودي حاجي ميشود، نميدانم بنويسم آرزوي ديرينه و مهم اش يا نه؟ چون تا جايي كه اورا ميشناسم زياد برايش مهم نبود، البته بود ولي چيزهاي مهمتر داشت، از من طلب بخشش كرد و در همان ثانيه فكر كردم طلب بخشش براي چه؟ آيا پدرم براي كاري از من عذر ميخواهد كه ميدانسته اشتباه است ولي برمن روا ميداشته؟ يا اينكه امروز فكر ميكند اشتباه بوده؟ برايم مهم بود بدانم ولي فكر كردم دانستن اش چه چيزي از صورت مسئله را تغيير ميدهد؟ هيچ. در ضمن كه من همه سالهاست كه بخشيده بودم. خودم را.

چند روز شده به بهانه يك عروسي وصل شدم به دنيايي كه فكر ميكردم آدمهايش بايد خيلي عوض شده باشند ولي متاسفانه همان مردم سنتي و رك تر بكويم خرفت، سالها بود كه كلمه خرفت را بكار نبرده بودم و حالا حس ميكنم حق مطلب در مورد هر دو جانب ادا شد. صبوري در مقابل مردمي كه در مقابل تغيير پاي خود را مانند حيوان رم كرده بند ميكنند تنها چاره است ولي خيلي سخته ولي سخت تر از آن باور كردن اين موضوع است كه اينها چگونه ميتوانند كه اينكار را بكنند؟ چطور ممكن است در جهان اول با نرم هاي قبيله و شرع زندگي كنند و آن را يك ارزش هم بدانند؟ چطور ميتوانند بر خلاف جريان اصلي آب خود را تا اين حد (سالها) نگه دارند؟

ديروز با ث رفتيم ديدن اسد، بعد از مدتها بود كه به ديدن كسي ميرفتم، كلا از وقتي كه تارك دنيا شدم نتايج بهتري ميبينم البته همه اش پيشرفت ها و كشف هاي شخصي است، اخيرا خيلي تغيير كردم، رنگ ناخن ميخرم آن هم چند رنگ ، ست مانيكور، سوتين چند رنگ، لباس هاي زنانه تابستاني، كفش هاي كوري بلند. كفش كوري بلند خيلي اعتماد بنفس ميدهد، حس ميكنم از بالا به پايين مينگرم، امسال كل تابستان شلوارك و يا پيراهن هاي كوتاه پوشيدم، مو رنگ كردم و رفتم پيش دكتر پوست. پريدم در آب درياچه و لذت بردم از اينكه به روش خود زندگي ميكنم و حتي رابطه ام با حضرت اكس خوبتر شده هر چند او بي عقل ترين موجودي بود كه در زندگيم ديده بودم و خواهم ديد، سعي كردم بخاطر جوجه چشم روي حماقت هايش ببندم و به خودم فكر كنم، كلا فرضيه ام اين است كه نفر اصلا مُرده و ازش توقع فهيمدن هم ندارم.

از انطرف همه اكانت هاي سوشال مديا را وداع گفتم و بجايش در بحر خود غرق شدگي را بيشتر شدت بخشيدم. چند پلان براي شروع سال جديد ريختم كه با تكيه به شانس الهي پلان A كار كرد.

اسد را برديم بار و هركسي درباره برنامه هايش صحبت كرد، يادش هست كه دو سال قبل كه بهش زنگ زدم در كجا ايستاده بودم و حالا از شنيدن اينكه يك زن تنها كه روزي كل جامعه را در مقابل خود ميديد امروز از ان مرحله گذشته، آنها را به حال خود رها كرده بودم و خودم را برداشته و رفته بودم. وقت خداحافظي بهم گفت كمرت را ببند و با جديت بسمت هدفت پيش برو و حتما بتوان، گفتم: اي به چشم!

فصل نو

در مسير بزرگترين آرزويم قرار گرفتم. شايد خيلي دير باشد ولي هرگز فكرش را نميكردم تا اين حد خوشحالي را احساس كنم. هيجان زده ام و احساس ميكنم سبك شده ام، اصلا تپش قلب پيدا كردم، در عين حالي كه ترس غريبي وجودم را فرا گرفته و هر دم به ث ميگويم ميترسم كه نتوانم و او با يك نگاه عاقل اندر سفيه بمن ميفهماند كه خفه شوم.

بايد يكبار ديگر با خودم خلوت كنم، بروم گوشه اي كنار درياچه نزديك خانه و عميق شوم در مسيري كه در مقابلم قرار گرفته، سختي هاي راه و اينكه چقدر بايد قوي باشم تا بتوانم بخوبي گذر كنم.

سپاسگزارم از زمين و زمان. اين تنها آرزوي زندگيم هست كه هيچ وقت خيال پردازي درباره اش را رها نكردم، و الان بابتش خودم را سخت در آغوش ميفشارم و دوست ميدارم. حتي زماني كه هيچ اميدي به بِه شدن وضعيت زندگي ام نبود و هزار نياز بيشتر از آن داشتم شعله خواستن اش در دلم را خاموش نكردم.

از ماه سپتامبر فصل جديدي از زندگيم را كمر بسته شروع ميكنم و با تمام نيرو برايش تلاش ميكنم و از سرمنشا عشق و سرور كائنات ميخواهم كه همه چيز طوري مرتب شود كه راضي باشم و اگر مقدور است حتي بهتر و عالي تر. ☀️

هيچ وقت زن هاي مغرور را چلنج ندهيد، همه آدمها در نهايت خود را انتخاب ميكنند اما زنهايي كه به خودشناسي رسيده اند زودتر اين كار را ميكنند.

كيشت و مات

قريب نود و نه درصد استعدادهاي خانوادگي مان زير بار سنگين ديسفانكشناليتي طوري گم شد كه كشف استعداد يكي از اعضاي خانواده بمثل كشف الماسك از زير شاخ و برگ هاي درخت توسط كلاغ ميماند. آخرين باري كه شطرنج را جدي بازي كردم كلاس اول دبيرستان بودم، بعد يك روز امدم خانه ديدم مهره هاي شيشه اي سفيد و بنفش شطرنج كه زيبايي شان چشم هر مهماني را ميگرفت زير خاك جاروي مادرم به خاك و خون كشيده شده اند خواستم نجات بدهم ولي ميشدم طعمه دسته جاروي مادرجانم كه بخود حق داده بود در اواسط ماه جوزاي يكي از سالهاي دهه هشتاد شمسي پنج نفر از اعضاي خانواده را از دم تيغ ناكامي بيرون بكشد و هر پنج نفر متعلم بازي گوش خانه را با اين حركت مات ابدي كرد، البته كيش و بقول دوستان مقيم افغانستان كِشت داد ولي راي پدر كه اين مهره ها كه رفتند جايگزين ندارند مات شديم!

درس، درس لعنتي هميشه طعمه چرب و نرمي بود كه بخاطرش خيلي شانس ها به فاك فنا رفت، ميشد شطرنج بازي را ادامه بدهيم و يكي دوتاي مان ازش نان در بياوريم بس كه استعدادهاي درخشان كشف نشده در اين زمينه بوديم و تا امديم كشفش كنيم و از زير مرداب ظلالت درش بياوريم و در گوشه نور هدايت قرارش دهيم غرق شد. بهمين ترتيب از آن پس يكي پس از ديگري استعدادهاي بعدي قرباني شد، هنر نقاشي خواهرم، تكواندو، پهلواني، معرق كاري، جعل سند و…

خلاصه امشب كه بعد از سالها نشستم رو به روي برادر ده سال از خود كوچكتر كه آن زمانها وقتي ما شطرنج ميزديم اين در كوچه دنبال توپ ميگشت و نشان به آن نشان كه وقتي گرمش ميشد لباسهايش را در مياورد ميبخشيد به نان خشكي. پسر مرفه بي درد! و باختم. بعد بازم باختم و بعد آتيلا را بهانه كردم كه وقتي خوابيد با حواس جمع بازي ميكنم و كردم و بردم. بازي خوبي بود خوبترش اين بود كه از خودم يك صدم همينم توقع نداشتم پس از سالها بازي نكردن بتوانم خوب مقاومت كنم، ولي اين پسر عجب استعدادي دارد. جهت شادي روحش تصميم گرفتم مهره ها را هيچ وقت بخورد جارو برقي ندهم ولي مهرهاي ما خيلي زشت هستند و اين اشتياق را ميسوزاند فكر نميكنم كه از ما بابي فيشري در بياد.

خلص كلام اينكه تجربه امروزم درس خيلي بزرگي بود كه فهميدم چقدر جاي اين بازي در اين سن و سال و بين بحبوحه و استرس هاي زندگيم خالي بوده، چه كمكي ميكند براي تمركز حواس و ورزش مغز. عالي است بزنيم شطرنج بزنيم كه رستگاري ما در همين است.

حرامي

ميگه فلان رهبر سياسي خيلي #حرامي بود، گفتم تو ديدي مادرش با كسي ديگه خوابيده بود و فلاني متولد شد؟ چرا در فحش دادن به رهبر سياسي هم از مادرش استفاده ميكني؟

ميگه ببين اين حرامي در تعريف اسلامي را بگذار يكطرف ولي در اصطلاح حرامي به كسي ميگويند كه بسيار حرامي باشد و منظورم از حرامي بودن جنگ سالاران افغانستان معني دوم است.

تا حالا هيچوقت اينطور قانع نشده بودم. 😶

پ:ن: كدام روشعنفكر بود كه به هر نحوي جز فحش، زنان اطرافش را تحقير ميكرد، و در اوج ديد ابزاري نسبت به زنان در فضا محو بود يكبار براي اينكه بفهمانمش حركتش چه دردي دارد بهش فحش ناموسي دادم، با سر خورد زمين. كارم اشتباه بود؟ بله هنوزم ميگم كارم اشتباه بود و هست ولي اي حرامي ازو حرامي هاي نوع دوم بود راه ديگه اي در آن ثانيه بنظرم نرسيد، خداي من مادرش را ببخشد و از بلاها حفظش كند سرش به سلامت زن مظلوم.

مسئله آدم بودن

به اندازه فهم ما آدمها پيچيده است، كافيست اينقدر شعور داشته باشي كه به مسئله از ديد مخالف هم ببيني، من از نظر خيلي ها آدم نيستم چون مثل آن بزغاله ها فكر نميكنم، در ثاني همفكر بودن با يك عده نميتواند بمعني آدم بودن باشد چون از بالاتر كه ببيني اين عده ممكن است گَله از آب در بيايند، گوسفند نباشيم و قبول كنيم كه انسان بودن قوانين بسيار بسيار بسيار ساده دارد، كه هر كسي حتي يك كودك انها را ميداند اما پاي عمل كه برسد… با نفهمي هاي خود آدم بودن را پيچيده نكنيم.

كافر همه را…

اينطور نيست كه ما اعتمادمان از كسي كه بما خيانت كرده سلب ميشود، امروز فهميدم كه طرفي كه خيانت ميكند از همه بدتر است نه به ما اعتماد دارد چون ميداند به او اعتماد نداريم نه به خودش و نه حتي به وجدانش، بعد از كسي كه به وجدان خودش باور نداشته باشد چگونه ميتوان توقع داشت كه باور كند به تعهداتي كه دادي پايبندي؟ او هرگز چنين تواني را ندارد.

به كيش خود پندارد آيا؟ 🧐🧐🧐

ديروز كه داشتم آتيلا را به مهمان جديد معرفي ميكردم در گوشم به سويدي گفت مادرجان بهش بگو كه همچنين عاشق هستم! چشمهايم به شكل ستازه شد بوسيدمش و گفتم پسرم ميگه عاشق هم هست. پرسيدند عاشق كي؟ گفت نميگم كي! در استانه شش سالگي براي خود مثل بيست ساله ها حريم خصوصي قايل اند، كودكان ميفهمند اين ماييم كه فكر ميكنيم كودكان نميفهمند. فداي پسر عاشقم شوم، جان مادر ❤️

سلام جام جهاني 🤪

امروز فيلم Etternal sunshine of the spotless man را درحالي پلي كردم كه از خستگي توان نشستن نداشتيم. ث كه رفت رسما بخوابه. در نقطه حساس فيلم حس كردم وضعيتم لايق اين فيلم خوب نيست. خاموش كردم و با خاطر اسوده خوابيدم. وقتي بيدار شديم دو ساعت مانده بود به شروع فوتبال سويدن و جرمني. گفتم بريم؟ دو دل بود من هم ادم افسرده اي كه سريع نرفتن را جشن ميگيرم ولي ديدم امده بالاي سرم كه بايد برويم، بخاطر من خودش را از جا كنده بود، مجبور شدم ده دقيقه اي اماده شوم، اگر ميفهميديم انقدر خوش ميگذرد از صبح براي رفتن برنامه ميرختم. وارد يكي از مشهورترين و بزرگترين بارهاي استكلهم شديم و بين كل مجلس من و رفيق طرفدار المان بوديم. بيست دقيقه از بازي گذشته بود كه ما تازه وارد بار شديم به ث گفتم نگران نباش حالا كه رسيديم المانت گول ميخوره و شوقت ميپره، تا رسيديم گول خورد. لووول. بعد براي دلداري گفتم بيخيال اخرش ما دو يك ميبريم، دقيقه نود دو يك برديم كاش شرط بندي كرده بودم…. 🤓✌️😎

با دخترانمان حرف بزنيم!

چند روز پيش با ث درباره بعضي تفكرات جنسيتي كه بطور ناخوداگاه در وجود ما طوري ته نشين شده اند كه ممكن است هيچ وقت متوجه آن نشويم حرف ميزديم، اغلب ما رفتاري كه در مقابل يك مرد داريم را در مقابل يك زن نداريم و يا برعكس. ث تجربه كرده بود كه با يك دوست زن به راحتي سر موضوع بي اهميتي رابطه را بهم زده بود و يا در مقابل شاگردانش موضوع را طوري جدي گرفته بود كه اگر اشتباه از يك مرد بود ممكن بود انقدر سخت نگيرد كه در مقابل يك زن گرفته بود. خوب اين رفتار جنسيتي در مردها هم وجود دارد نرمش ناخوداگاهي كه مردا در مقابل زنها دارند حتي باعث ايجاد واكنش و سوتفاهم در همسر و يا دوست دختر ان مرد ميشود و زمينه سواستفاده زنان ديگر از اين مرد را بوجود مي آورد. در اين بين يك نكته جابتر به ذهنم رسيد و اينكه بسياري از ما زنها دوست داريم بدانيم كدام رفتار ما جنسيتي است و يا شايد دوست داشته باشيم از انها خودداري كنيم، نظر به تجربه شخصي خودم هر چه بيشتر اين نشانه ها را بشناسيم و انها را كنترل كنيم، نه تنها سوتفاهم كمتري در روابط ايجاد ميشود بلكه نياز ما به نه گفتن كمتر ميشود، منظورم اين است كه ميتوانيم خود را در شرايطي قرار بدهيم كه هر كسي خيال خام نكند و يا پوزيشن افراد تنها بواسطه جنسيت متفاوت شان در دايره روابط مان در جايگاه هاي اشتباه جابجا نشود.

منشا اين رفتارهاي ناخوداگاه را چيزي جز غريزه نميبينم كه دليل بروز آن آموزش نديدن است، حالا چيزهايي را كه خود تجربه كرده ايم و يا ميخوانيم را به دخترانمان منتقل كنيم و از تجربه و ازمايش نسل بعدي جلوگيري كنيم، راه حل مشكل بالا از نظر من اين است كه اول انها را تشخصي بدهيم و بعدا صحبت كنيم. جهت تشخيص ميتوانيم از خود سوال كنيم، اين سوال ها به من كمك زيادي در شناخت اين رفتارها در خودم كرده است. براي مثال كسي كه حتي احساس نميكند دچار اين نوع تفكرات است براي مدتي در روبه رو شدن با افراد چه شخصا يا در جمع از خود بپرسد آيا همين رفتار را در مقابل يك زن خواهم داشت؟ اگر در يك جمع زنانه بودم چه ميگفتم؟ چه احساسي ميداشتم؟

پ.ن: نياز داشتم سالها قبل اين چيزها را ميفهميدم و عملا خودم هم استفاده ميكردم. اگر رفتارهاي جنسيتي نميداشتم در چالش هاي نه گفتن هم كه غالبا هنرش را بلد نيستيم نمي افتادم و دردسرم كمتر بود، من اين رفتارها را نميفهميدم ولي هنر نه گفتن را خيلي وقت قبل ياد گرفتم چون درباره اش حرف زده بودند، به گوش من هم رسيد. بياييد حرف بزنيم!

زندگي در خط سير ازادي و ازادگي كامل بايد خيلي دلچسب و زيبا باشد. ولي نه هيچكس تعريف مشخصي از كامل در اين زمينه دارد و نه در تعريف آزادي. هر كدام از ما در اين خط به شدت نسبي حركت ميكنيم. يك زماني همه چيزهايي كه امروز دارم برايم زندگي يك زن كاملا ازاد و مستقل تعريف ميشد، تصور ميكردم در چنين وضعيتي چقدر خوشبخت و خوشحال خواهم بود. من حتي در تصوراتم انقدر تك تاز بودم كه خود را تنها ميديدم، فكر نميكردم در آن حالت مردي كنارم باشد، يا من در كنار مردي ايستاده باشم. تعريفم از خود ايده الم زني بود كه كاملا روي پاي خود ايستاده و در مسيري كه دلخواهم است ميروم و وقتم را روي روياهايم ميگذارم. تقريبا به بسياري از چيزهايي كه فكر ميكردم رسيدم. به قيمت تجربيات سخت و تلخ و وحشتناكي كه يادشان مانند كابوس نفسم را تنگ ميكند. باز هم ميگويم بايد بازهم خيلي پيش تر از اينها به حبل الهي عشق به خود متوسل ميشدم، و در همه آن حوادثي كه نقش قرباني را بازي كردم، خودخواهانه يا خودخواهانه تر خودم را بر ميداشتم و ميدان را رها ميكردم براي انها كه عشق به جنك داشتند. امروز ولي احساس كردم چقدر از آزادي ام لذت ميبرم و روحم آرام است، من سالهاست كه چيزهايي را نشانه گرفته ام و به عقايدي تكيه كرده ام كه بسياري حتي انها را درك نكرده اند و اگر هم فهميده اند توان و جرات تغيير را نداشته اند، امروز فهميدم كه زندگي به روش خود چقدر زيبا بوده و من در اين زيبايي چنان محضوض ام كه نميبينمش.

آزادي چيزي نيست كه كسي بتواند از آن بگذرد و با نداشتن اش كنار بيايد، و مهمتر از ازادي ازادگي است در كردار. خودبخود به عقايد ديگران احترام دارم و جانب مقابلم را براي عقايد و باورها و گذشته اش قضاوت نميكنم. اين را هم امروز فهميدم كه چه لذتي در اين ديدگاه است، وقتي با كسي بحث كردم كه حتي از اينكه چرا مردم مثل او فكر نميكنند ناراحت بود فهميدم كه چقدر دنياي من آرام و متعادل است. همه چالش هايي كه او داشت را من گذرانده بودم حتي خلاف مسيري كه وجدانم ميگفت رفته بودم ولي امروز آزاد و رها هستم و چقدر از اين حس لذت ميبرم. حرفهاي مرا فقط كسي ميفهمد كه براي زندگي به همان روشي كه خودش ميخواهد مبارزه كرده از دست داده و بدست اورده محدود شده مخالفت ديده اما نگذاشته فكرش محدود بشه و بزرگترين خوشي زندگيم در كهن سالي همين خواهد بود كه براي يافتن خودم دويدم!

خیلی علاقه دارم که یک روز در ذهن یک زن شاعر زندگی کنم، و بفهمم که درون آن چه میگذرد، آیا دنیای زنان شاعر به تنهایی دنیای امثال من است؟ اینطور به نظر نمیرسد. کسی که شعر میفروشد یا شعر میگوید تا مخاطب داشته باشد حسابش از کسی که شعر میگوید برای شعر جداست. و البته من به کسی فکر میکنم که شعر را برای شعر میگوید. فکر میکنم که باید سپاسگزار باشد از اینکه این توانمندی را دارد تا احساسش را در قالب کلمات با اهنگ موزون بیان کند و در کنار بیان دلتنگی هاو نگرانی هایش، دنیا را لطیف تر کرده بجای هزارها زن دیگر سخن بگوید. کاش زنان شاعر کشورم اسوده باشند، تا حرف هایم را بی پرواتر و زیباتر بنویسند.

اگر دوباره نوشتن در این وبلاگ بنوعی رابطه با دنیای بیرون از درونم اتلاق شود، فکر نمیکنم که بخواهم ادامه بدهم به نوشتن، دلم خواست که تغییراتی در وبلاگ ایجاد کنم، چیزی شود که بیشتر خودم را در آن پیدا کنم. میخواهم سعی کنم بیشتر بنویسم، نه برای مخاطب نه برای دوست داشتن دنیای وبلاگ نویسی، فکر میکنم هر زمانی هر کاری را که دوست دارم را باید انجام بدهم. نه حد و مرزی تعیین کرده ام و نه هدف خاصی، جز نوشتن برای حال دل خودم.

چند وقتی شده است که از دنیای مجازی به کلی خداحافظی کرده ام. و عجب آرامشی است دختر!

بعد سالها موج سواری و درگیر موج شدن در رسانه های اجتماعی، باید خیلی طولانی از همه جا کنده بشی تا بفهمی من چه میگویم. زندگی دور از رسانه ها یعنی چی. جایی که فقط مخاطب یا مانیتور باشی بدون اینکه به محتویات بی مورد دنیا چیزی را اضافه یا کم کنی.

گیجم. نمیدانم از چه بنویسم.