سفرنامه کوریا ۳ (زن و جنگ)


همین نسل میانسال و جوانشان به صراحت میگفتند چند سال قبل، سالهای قبل از جنگ جهانی، زنان این کشور سخت اسیر سنت های حاکم بودند، و در بعضی موارد و مکان ها هنوز هم هستند، درگیر سنت بودن در حدی بوده که خانه هایشان درهای کشویی داشتند که احتمالا شما در سریال های کره ای دیده باشید و زن، باید پشت دوازدهمین درب میخوابیده، یعنی دوازده در او را احاطه میکرده که مردم او را نبینند، و یا همین سرپرستی، حتما باید یک مرد از یک خانواده، وارث و سرپرست باشه و حتی در بعضی موارد یک پسر دو ساله، باید برای کارهای اداری مادربزرگ شصت ساله اش امضا میداده که به دلیل زیر سن بودنش کار مادر بزرگ معلق میمانده! این قانون همین اخیرا بعد از سالهای ۲۰۰۰ با مبارزه فعالین مدنی این کشور برداشته شده.

زن و دختر در این کشور حق تحصیل نداشته اند و در ساعت های خاصی که حکومت تعیین کرده بود از خانه می امدند بیرون که در خیابان ها مردها آنها را نبینند.

هر چند همه چیز یک شبه تغییر نمیکند اما، خوش شانسی این مردم این بوده که ادمهای خوب و دلسوز حاکمان قدرت شده اند، و یکی از فرقهای کره ای ها با ما مردم افغانستان همین است.

اولین گامها به سمت تغییر را پادشاه کیم سو جونگ به وجود اورد او بود که با وزیران خود برای تغییر زبان کره از زبان چینایی به زبان اختراعی خودش که کره ای امروز و برگرفته از حروف لاتین است مبارزه کرد و موفق شد که این الفبای جدید را بین مردم منتشر کند و به زنان هم، بر خلاف خواست درباریان، این حق را داد که نوشتن و خواندن این حروف جدید کوریایی را بیاموزند، برای من نقطه عطف تغییر سرنوشت یک زن، یک خانواده و حتی یک سرزمین دانش است. پس فکر میکنم سنگ بنای تغییر به سمت جلو را این پادشاه گذاشت. در پست بعدی که احتمالا پست اخر درباره سفر به کوریا خواهد بود، درباره تاریخ کوریا مینویسم و با این پادشاه بیشتر آشنا خواهید شد.

جنگ جهانی و اسارت زنان:

نفرین به جنگ که همیشه جنگ ها زنان و کودکان را قربانی میگیرند.

هر چهارشنبه، فعالین حقوق زنان و مردم، معلمان و دانش اموزان، رو به روی سفارت ژاپن جمع میشوند، و با اجرای برنامه های فرهنگی، شعر خوانی، رقص گروهی، خواندن قطعنامه و سر دادن چند شعار از حقوق زنان کوریایی که در جنگ جهانی توسط ارتش ژاپن به اسارت برده شدند و در کمپ های مخصوص خدمت سکس ارایه میکردند، حمایت میکنند. و تا کنون بیشتر از بیست سال است که هر چهارشنبه این برنامه جلوی سفارت ژاپن در کره جنوبی برگزار میشود، وقتی من در این برنامه شرکت کردم دو خانم مسن، که لباس زرد به تن شان میدهند انجا نشسته بودند، که هر دو در زمان جنگ اسیر جنگی برای سکس بوده اند، در مصاحبه هایی که ازشان خواندم گاهی روزانه با ۱۲ نفر سرباز ژاپنی هم امکان داشته که سکس میکردند! و بعضی ها حتی بیشتر از این تعداد! هر روز به مدت چند سال.

این که این زنها شرایط جنگی را تحمل کردند یک طرف، و اینکه بعد از بازگشت بخاطر سنت های حاکم این شکنجه های روحی را تا سالها پنهان کردند تا اینکه در سالهای ۱۹۹۰ عده از فعالین این موضوع را با جدیت دنبال کردند، این زنها را پیدا کردند، فیلم های مستند ساختند، اعتراض ها در حد بین المللی کردند، دولت کوریا خانم های باقیمانده از این وضعیت را تحت حمایت قرار داد اما… ایا حتی میتوانید تصور کنید یک زن که سه سال هر روز با بیشتر از ۱۵ نفر سکس داشته هرگز سلامت روحی اش را به دست بیاورد؟؟؟

این هم مجسمه ای که نماد زنانی است که در جنگ سواستفاده جنسی شده اند، در بیستمین سال حمایت از حقوق این زنان رو به روی سفارت ژاپن ساخته شده. و این یکی که من باهاش عکس گرفتم در موزه جنگ و حقوق زن بود که تمام اطلاعات درباره این زنان در این موزه در شهر سیول وجود دارد.

comfortwomen

 

مردم از دولت ژاپن میخواهند که رسما به خاطر این نقض حقوق بشری که انجام داده اند عذرخواهی کنند اما دولت ژاپن این کار را نمیکند. و با وجود اینکه کشورهای اطراف مثل فیلیپین هم این موضوع را تایید کرده اند که زنان فیلیپنی در این ایستگاه ها برای سکس اسیر بوده اند باز هم دولت ژاپن  اعتراضات مردم کوریا در این باره را فقط یک دروغ پردازی محض میداند.

اینکه بین دولت ها چه میگذرد بحث سیاسی است اما، شواهد نشان میدهد که از زنان سو استفاده جنسی شده است و همین برای من مهم است.

اینجا لینک یک ویدیو دیگر هم از این برنامه را میگذارم اگر خواستید درباره زنان قربانی جنگ بیشتر بدانید.

زنان بعد از جنگ های جهانی:

جنگ جهانی دوم شوک بزرگی در مردم کره جنوبی ایجاد کرد علاوه بر اینکه همه چیز خراب شده بود، این فرصت خوبی شد که همه چیز از زیربنا ساخته شود. و خوبی دیگرش این بود که آدم دیکتاتوری چون پارک قدرت را در دست گرفت! هر چند همه از او به عنوان دیکتاتور یاد میکنند اما در کنار دیکتاتور بودنش، هیچ کس منکر این نیست که همه اعمال زوری که او استفاده میکرد در جهت سرکوب کردن گروه های مخالف برای رشد و پیشرفت منظور پارک بوده است.  دختر پارک امسال ۲۰۱۵ چهارمین سال ریاست جمهوری اش را در کره جنوبی میگذراند، هر چند مردم معتقدند که او لیاقت رییس جمهور شدن نداشت ولی شرکت های بزرگ چون سامسونگ و ال جی ازو حمایت و تبلیغات کردند.

(یک نکته در باره سامسونگ: میگویند هر جا که قدرت زیاد شد امکان فساد هم زیاد میشود، حالا این سامسونگ هم یک غول اقتصادی بزرگ شده که در تصمیمات سیاسی دخیل است هر طرف که رفت، رای ها هم همان طرف میرود :/ )

بعد از جنگ مردم دست به دست هم دادند تا واقعا کره جنوبی را آباد کنند، این بارزنها پشت دوازده دروازه پنهان نشدند. سنت ها را نادیده گرفتند و زن و مرد با سالها کار سخت، مزد کم ساعت کاری زیاد و اولویت قرار دادن تحصیل کره جنوبی را به وضعیت اکنونش در آوردند.

دانشگاه زنان ایوا EWHA :

در سال ۱۸۸۶ این دانشگاه توسط یک زن آمریکایی به نام Mary F. Scranton افتتاح شد، در ان زمان زنان در کره جنوبی اجازه تحصیل در کنار مردان را نداشتند به همین خاطر فقط تا کلاس ششم ابتدایی درس میخواندند، و مدرسه ایوا به این منظور افتتاح شد که زنان فرصت تحصیل در مقاطع بالاتر در جامعه ای که زن حق تحصیلات عالی بخاطر سنت های حاکم را نداشت، ایجاد کند. البته در ابتدا یک دبیرستان دخترانه بود، که بعدا به تا سطح فوق دیپلم داشت و نهایتا اکنون دانشگاه است. انطور که پروفسور چانگ پیلوا استاد در این دانشگاه، میگوید بعد از افتتاح این مکتب، اولین شاگرد ان یک سال بعد ثبت نام کرد بود. و اولین فارغ التحصیل شان هم چند سال بعد از زمان مقرر بوده بخاطر اینکه دخترها در ان زمان زود ازدواج میکرده اند و به کلاس دوازده و دانشگاه نمیرسیدند.

حالا این دانشگاه بزرگترین دانشگاه زنان در منطقه است که از جایگاه خاصی برخوردار است و دومین دانشگاه معتبر در کشور کره جنوبی می باشد که ورود به ان خیلی سخت است و نمره کنکور بالا می خواهد. این دانشگاه برنامه های مختلفی در بخش ارتقا ظرفیت زنان در سطح بین المللی اجرا میکند، و بورسیه برای دانشجویان زن کشورهای مختلف دارد.

با اینکه وضعیت زنان در کره جنوبی اصلا قابل مقایسه با کشورهای فارسی زبان نیست، اما باز هم فعالین حقوق زن مدعی هستند که در برابر جمعیت زنان حقوق شان رعایت نمیشود و در عرصه های مختلف مثلا سیاست تعداد مردان در حالی بیشتر است که زنان مستعد در ان زمینه وجود دارند.

این هم عکس ساختمان اصلی و اولین ساختمان دانشگاه ایوا در زمان تاسیس که هم دبیرستان بوده هم خوابگاه دختران، و الان دفتر مرکزی دانشگاه است و این ساختمان بعد از جنگ هم به همان حالت باقی مانده و نوسازی نشده، جای گلوله ها در سالهای جنگ جهانی دوم روی ساختمان قابل مشاهده است.

ewha1

اینم عکس رو به روی ساختمان اصلی، مشهورترین قسمت دانشگاه ایوا، ساختمان شیشه ای که نوساز است.

ewha2

 

ما هم که هنوز درگیر خشونت های فیزیکی در کشورمان هستیم و روزانه بینی یا دست و الت تناسلی یک زن در جای جای این وطن به خاک و خون کشیده شده بریده میشود 😦

 

 

 

 

 

Advertisements

1 دیدگاه برای «سفرنامه کوریا ۳ (زن و جنگ)»

  1. چقدر عالي نوشته بودي دست مريزاد! آنها خوش شانس و آماده ي تغيير بودند. با اميد تغيير خوب براي زنان مملكت خودمان.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s