به آنچه می گویی خودت عمل کن، شعاری (فقط شعار و دیگر هیچ) است که ارزومندم یک روز شیران بالا مقام و دست اندرکار کشور( درود بر کرزی) به آن عمل کنند.

اما متاسفانه این کفتارهای روباه صفت در لباس شیر،( لباس جدید طراحی شده توسط کرزی) هیچ وقت قادر به عمل کردن به آنچه میگویند( جز موارد خلافش) نیستند.

من روی سخنم با امثال خودم است،‌ با خودم که یک آدم معمولی هستم و در این جامعه عنکبوتی یک گوشه اش تار انداخته ام.

ایکاش به آنچه به دیگران می گوییم خود عمل کنیم حد اقل در حد یک شهروند معمولی و شریف، بدور از همه توقعات و انتظارهایمان از اطرافیان ( و شیران دست اندرکار).

ایکاش وقتی در یک مجلس مهمانی همه مردها از دستشویی کردنشان کنار خیابان ها بد میگویند، فردا همان ها را نبینیم که شلوارشان را پایین کشیده اند و یک گوشه را نجس میکنند.

ایکاش روزی که همه در مجلس از ناس (نسوار) بد می گویند و معتادین به این پدیده را متهم می کنند، فردایش بتوانی حد اقل ده متر را توی سرک راه بری و هفت و هشت مورد آب دهن چند نفر بی شعور را نبینی!

ایکاش، وقتی که سر زن و بچه همسایه چند خانه آنطرف تر فریاد میزنی که کثافات و آشغالهایشان را به حیاط خالی کنار خانه تان نریزند تا از بویش دیوانه نشوی، خودت آشغالهایت را نبری یک محله دیگه، تو ی محوطه خالی شان بریزی آنهم شبانه که کسی نبینه.

ایکاش وقتی در مجلس همه و همه باهم از مخارج بالای مجالس( شادی مخصوصا) حرف میزنند. هفته بعدی به عروسی دختر حاجی تو تالار بالا شهر دعوت نشی، که حیران بمانی این همه راه را که بری شب چطوری پای پیاده برگردی؟

ایکاش هر روز صبح که از خانه میای بیرون تا لحظه ای که میرسی لب سرک سوار موتر شوی، هزار بار از کرزی گرفته به پایین اسم هر کدامشان را که بلد بودی از کم کاری هایشان، ناله نکنی و فحش ندی.

هزاران تا ایکاش های دیگر که کم کم با فرهنگ مردم عجین شده اند و پی بردن و ترک کردنشان کار حضرت فیل است از کدامش بگویم؟

از طرز لباس پوشیدنمان، که هر کدام نمایندگی از فرهنگ یک کشور همسایه می کنیم!

از بچه های بی تربیت همسایه که جز فحش دادن( آن هم از نوع رکیک ناموسی) کار دیگری بلد نیستن!

از بی برنامگی جوانان که جز جمع شدن سر کوچه و آمارگیری دخترای همسایه کار دیگه ندارن!

از مد و فشن و استایل های عجیب و غریب جدید که به بازار میاید و دختر خانم ها از هیچ کدام دریغ نمی کنند!

از کراچی کشی پدرها که هیچ وقت کراچی شان حداقل به دکان تبدیل نشد چه رسد به پشت میز نشینی و این حرفا!

از جوجه کشی مادرها که هر وقت به شفاخانه میروی زنی را میبینی که برای دهمین و یازدهمین زایمانش آمده و خیلی هم برای همه معمولی است!

از تنها محصول سواد، که همون نامه نگاری ( و اخیرا مسج نگاری) دختر پسر ها به یکدیگر است، بجای استفاده درست و واقعی از دانش برای تغییر وضعیت زندگی نکبت بار!

از مخارج و مصارف بزرگ و هنگفت در محافل نذر و نذورات و چهل و ختم، بجای اینکه همین پول را بدن به یگ جوان تا سرو سامان بگیره یا بورسیه شود.( اووووووووووه این آخری دیگه خیلی محالات ممکن بید)

از کدام اینها بگم و بگوییم؟